لامبورگینی های اسرارآمیز ،اسپرت و لوکس

[ad_1]

لامبورگینی های اسرارآمیز

لامبورگینی های اسرارآمیز ، باید دوران اواخر سلطنت کرایسلر بر لامبورگینی در میانه دهه 90 میلادی تا ابتدای خرید این خودروساز توسط گروه فولکس واگن را دوره تاریک و اسرارآمیز تاریخچه این خودروساز دانست. در این دوران کوتاه تعداد زیادی پروژه برای ساخت محصولاتی استثنایی و عجیب آغاز شدند اما همگی ناتمام رها شدند. بیشتر علت امر را باید نبود بودجه کافی و وضعیت نامناسب اقتصادی و در نتیجه، کساد بودن بازار خودروهای گران قیمت و سوپراسپرت ها دانست. این وضعیت دقیقا در مقابل وضعیت کنونی لامبورگینی است، چرا که چندی پیش اعلام شد که از ابتدای عرضه مدل هوراگان تاکنون به اندازه مجموع تمامی تولیدات قبلی این خودروساز پیش از سال 1999، هوراگان تولید شده است. به همین بهانه بد نیست تا نیم نگاهی به پروژه های استثنایی و نیمه تمام لامبورگینی در دوران سیاه این خودروساز داشته باشیم.

P140

از سال 1988 و با کنار گذاشتن مدر Jalpa،
لامبورگینی دیگر یک محصول قابل رقابت با خودروهایی همانند فراری 328 و پورشه 911 در بازار نداشت.
به همین دلیل مدیران لامبورگینی تصمیم گرفتند تا پروژه ساخت جانشین این مدل را آغاز کنند.
ساخت پیش نمونه ها در دوران تملک کرایسلر و با تزریق منابع مالی مناسب آغاز شد ،
در نهایت طراحی آن هم به مارچلو گاندینی (پدر کونتاش و میورا) سپرده شد.

لامبورگینی های اسرارآمیز

طرح نهایی شباهت غیرقابل انکاری به دیابلو داشت و یک پیشرانه 3.9 لیتری 10 سیلندر نیروبخش آن بود.
تنها پس از ساخت چند پیش نمونه، کرایسلر به این نتیجه رسید که وضعیت مالی لامبورگینی چندان مناسب نیست ،
باید عرضه این محصول نسبتا ارزان قیمت و کوچک به تعویق بیفتد.
به همین دلیل در نهایت پروژه پس از ساخت چندین پیش نمونه مسکوت ماند.

Diablo Roadster Concept

لامبورگینی برای مدت مدیدی محصولات خود را تنها در قالب یک سوپراسپرت یا سوپر کوپه مسقف عرضه می کرد،
تنها نمونه های محدودی مجهز به سقف تارگا بودند.
با این حال در ابتدای دهه 90 میلادی و با عرضه مدل دیابلو، مدیران لامبورگینی به فکر ساخت یک نمونه روباز افتادند.
در نمایشگاه ژنو سال 1992، یک خودرو مفهومی با نام دیابلو رودستر معرفی شد که در حقیقت یک دیابلو بدون سقف و با شیشه جلو کوتاه شده بود.

لامبورگینی های اسرارآمیز

لامبورگینی های اسرارآمیز

این خودرو با استقبال گرم مخاطبان مواجه شد و مدیران لامبورگینی تصمیم گرفتند تا به طور محدودی آن را به بازار عرضه کنند ،
اما دلایلی همانند عدم کارایی مناسب این خودرو و نامتعارف بودن آن سبب شدند تا در نهایت لامبورگینی تصمیم بگیرد تا به جای این نمونه،
یک دیابلو تارگا را با نام دیابلو رودستر راهی بازار کند.
با این حال به لطف موفقیت این مدل مفهومی، لامبورگینی تاکنون چندین نمونه مشابه،
همانند اونتادور J و کانسپت S را معرفی کرده است.

Raptor

زاگاتو همکاری خود با لامبورگینی را در میانه دهه 90 و با کنار رفتن استودیو برتونه آغاز کرد.
در این دوره، چندین پیش نمونه و طرح مفهومی از طرف این استودیو به لامبورگینی پیشنهاد شد که یکی از مشهورترین آنها، مدل رپتور بود.
رپتور یک طرح استثنایی فضایی، با الهام از حال و هوای آن روزهای دهه 90 میلادی ،
با سری فیلم های ژوراسیک پارک گره خورده بود، محسوب می شد.

لامبورگینی های اسرارآمیز

لامبورگینی های اسرارآمیز

استقبال عمومی از این خودرو در نمایشگاه ژنو سال 1996 به قدری زیاد بود که لامبورگینی در ابتدا تصمیم گرفت تا آن را به طور سفارشی تولید کند.
با این حال وضعیت وخیم مالی کمپانی سبب شد تا نه تنها خود لامبورگینی موفق به این کار نشود که استودیو زاگاتو نیز نتواند به چنین کاری جامه عمل بپوشاند.

کانتو P147

از اواسط دهه 90 میلادی، پروژه ساخت جانشین مدل ایبلو کلید خورد.
تغییرات سریع بازار خودروهای سوپر اسپرت و عطش به مدل های جدیدتر سبب شد تا،
مدیران لامبورگینی این بار سریع تر از دهه های قبل دست به کار شوند.
در آن زمان طرح های متعددی توسط استودیوهای مختلف معرفی شدند که در این میان دو طرح مارچلو گاندینی و استودیو زاگاتو انتخاب شدند ،
چند پیش نمونه بر اساس آنها ساخته شدند.

لامبورگینی های اسرارآمیز

لامبورگینی های اسرارآمیز

با این حال در نهایت طرح گاندینی به دلیل نامتعارف بودن، رد و طرح زاگاتو با تغییراتی، به عنوان جانشین دیابلو انتخاب شد.
قرار بود تا این مدل در نمایشگاه ژنو سال 1999 رونمایی شود اما مالکان جدید لامبورگینی ،
یعنی مدیران آئودی به این نتیجه رسیدند که طرح نهایی بسیار خام، پر ایراد و نیازمند بازبینی کلی است.
به همین دلیل در آن نمایشگاه مدل بهبود یافته دیابلو با نام VT6.0 عرضه شد.
قرار بود تا کانتو از پیشرانه ای 6 لیتری و 12 سیلندر به قدرت 610 اسب بخار بهره ببرد.
لامبورگینی در ابتدا تصمیم گرفت تا کانتو را به عنوان یک مدل تولید محدود عرضه کند اما در نهایت در سال 2000 پروژه جدیدی آغاز شد ،
که به تولید مورسیه لاگو انجامید و کانتو به تاریخ پیوست.

LM003 Borneo/Galileo

اولین و تنها خودرو شاسی بلند لامبورگینی یعنی LM002 با وجود تمامی مشکلاتش در دهه 80 میلادی،
فروش خوبی را در کشورهای خاورمیانه و آمریکا تجربه کرد.
همین مورد سبب شد تا مالکان اندونزیایی لامبورگینی در میانه دهه 90 تصمیم بگیرند تا علاوه بر یک سدان و یک کوپه موتور جلو،
یک شاسی بلند با ابهت را به خط تولید لامبورگینی بازگردانند.

لامبورگینی های اسرارآمیز

لامبورگینی های اسرارآمیز

این پروژه در سال 1996 کلید خورد و طرح هایی توسط طراحان مختلف برای آن پیشنهاد شد.
در نهایت اما وضعیت مالی وخیم لامبورگینی در این دوره سبب شد تا مالکان آن تمامی پروژه های مذکور،
از جمله مدل LM003 شاسی بلند را که قرار بود احتمالا Borneo و یا Galileo نام بگیرد،
مسکوت رها کنند. با این حال مهندسان لامبورگینی ،
تمامی کارهای لازم برای ساخت پیش نمونه را انجام داده بودند و طرح زاگاتو نیز برای آن برگزیده شده بود.

Cala

پس از رها شدن پروژه P140 در ابتدای دهه 90، مالکان بعدی لامبورگینی تصمیم گرفتند تا این پروژه را به سرانجام برسانند.
به همین دلیل پلتفرم و پیشرانه آن مورد بازبینی قرار گرفت و یک بدنه جدید و مدرن تر توسط استودیو ایتال دیزاین برای آن طراحی شد.
در نهایت نام Cala برای این بچه لامبو انتخاب شد و یک نمونه کاملا کارا و آماده تولید از آن در نمایشگاه ژنو سال 1995 رونمایی شد.

لامبورگینی های اسرارآمیز

لامبورگینی های اسرارآمیز

استقبال از Cala استثنایی بود و به همین دلیل مدیران لامبورگینی تصمیم به تولید آن گرفتند،
اما باز هم مشکلات مالی و خطر ورشکستگی لامبورگینی سبب شد تا در نهایت،
لامبورگینی این پروژه را تا سپرده شدن سکانش به گروه فولکس واگن، رها کند.
مدران فولکس واگن و آئودی اما به وسواس زیاد این طرح را بررسی کرده، آن را رد کردند.
پروژه ساخت بچه لامبو بعدی دوباره به تعویق افتاد تا آن که در نهایت گالاردو در ابتدای دهه بعد معرفی شد.

لامبورگینی L30

لامبورگینی تصمیم داشت تا برای بزرگداشت سی امین سالگرد تاسیس کمپانی در سال 1994،
یک ابرخودرو خاص و فوق سریع استثنایی را روانه بازار کند.
به همین دلیل تیمی متشکل از مهندسان زبده این کمپانی بسیج شدند و پروژه L30 کلید خورد.
طراحی خودرو توسط هوراچیو پاگانی و پیتر استیونز انجام گرفت و قرار شد تا تمامی بخش های خودرو،
اعم از بدنه و شاسی، از مواد کمپوزیت ساخته شود.
طرح نهایی اما چیزی بسیار شبیه به پاگانی زوندا بود که تقریبا یک دهه بعد معرفی شد.

لامبورگینی های اسرارآمیز

لامبورگینی های اسرارآمیز

به لطف مشکلات مالی لامبورگینی، این پروژه رها شد و یک نمونه قوی تر و سبک شده دیابلو با کد SE30 عرضه شد.
پاگانی اما دست بردار نبود و ایده خود و طرح هایی که برای آن زحمت کشیده بود،
با خود به کمپانی تازه تاسیس آورد تا در نهایت مدل زوندا را بر اساس آنها بسازد.
مشخص نیست لامبورگینی قصد داشت تا برای مدل L30 از چه پیشرانه ای استفاده کند،
اما حدس و گمان هایی وجود دارد که احتمال استفاده از پیشرانه تیون شده ،
حتی توربوسارژ شده دیابلو را مطرح می کند که چیزی در حدود 600 اسب بخار قدرت داشت.

خودرو امروز

[ad_2]

لینک منبع

خاص‌ترین خودروهاي اسپرت استون مارتين

[ad_1]

خودروهاي اسپرت استون مارتين

خودروهاي اسپرت استون مارتين ، برندهای انگلیسی به اصالت مشهورند و در این میان استون مارتین به عنوان سازنده اسپرت های لوکس، همواره در اولین سطح این خودروسازان قرار داشته اند. شاید نزدیک ترین برندهای انگلیسی به استون مارتین را بنتلی و جگوار دانست، هر چند بنتلی برای مدتی مدید محصولاتی با پلت فرم مشترک با رولزرویس و قیمتی فضایی تولید می کرد و جگوار نیز در کنار محصولات خاص و گران قیمت خود، محصولاتی ارزان تر ارائه می کرد. همه این موارد باعث شده تا بسیاری استون مارتین را فراری بریتانیایی بدانند.

در این مطلب قصد داریم به طور خلاصه به بررسی خاص ترین و به نحوی،
مهم ترین خودروهایی بپردازیم که استون مارتین در دوران مدرن خود تولید کرده است.
لازم به ذکر است،
تمامی این مدل ها مربوط به رده اصلی محصولات استون مارتین است و نمونه های کوچک و سدان در آن گنجانده نشده اند.

DB4 GT Zagato

خودروهاي اسپرت استون مارتين

خودروهاي اسپرت استون مارتين

حاصل اولین همکاری استون مارتین و استودیو ژاگانو در اکتبر سال 1960 در نمایشگاه لندن معرفی شد.
این خودرو که براساس نمونه عادی DB4 شکل گرفته بود،
به نحوی نمونه سبک تر و سریع تری بود که در مسابقات نیز حضوری موفق داشت.
پیشرانه 3.7 لیتری 6 سیلندر این خودرو،
314 اسب بخار تولید می کرد و به لطف وزن 1.227 کیلوگرمی،
دستیابی به تندی 100 کیلومتر در ساعت در حدود 6 ثانیه برای DB4 GT زمان می بُرد.
وزن پایین این خودرو بیشتر مدیون استفاده گسترده از آلومینیوم به جای فولاد در بدنه بود.
علاوه بر این، مواردی همانند سپرها حذف شده بود. فرم کلی بدنه نیز کوچک تر و آیرودینامیک تر از نمونه عادی بود.

خودروهاي اسپرت استون مارتينخودروهاي اسپرت استون مارتين

تنها 2 دستگاه DB4 GT توسط زاگاتو ساخته شد که در این میان،
4 دستگاه در سال 1988 و 2 دستگاه نیز در سال 1992 تکمیل شدند.
این 6 نمونه براساس شاسی اصلی و قطعات باقیمانده زاگاتو و با شماره شاسی منطبق با نمونه های دهه شصتی ساخته شدند.

DB5

خودروهاي اسپرت استون مارتينخودروهاي اسپرت استون مارتين

در سال 1963 استون مارتین خودرویی را معرفی کرد که کمتر کسی انتظار داشت به شهرتی جهانی برسد.
حضور این خودرو به عنوان ستاره فیلم Goldfinger در اولین فیلم از سری فیلم های جیمزباند در سال 1964،
استون مارتین و DB5 را به شهرتی جهانی رساند.
استون مارتین سعی کرد تا نقاط قوت DB4 را نگه داشته،
نقاط ضعف این خودرو را برطرف کند و براساس تجارب قبلی،
خودرویی متعادل تر برای استفاده روزمره بسازد.
پیشرانه 3.7 لیتر DB4 با تغییراتی به یک بلوک آلومینیومی 4 لیتری با 280 اسب بخار ،
در حالت عادی بدل شد و متصل به گیربکس 5 دنده دستی ZF بود.

خودروهاي اسپرت استون مارتينخودروهاي اسپرت استون مارتين

در این میان نمونه Vantage با سه کاربراتور دو دهانه در سال 1964 عرضه شد که 315 اسب بخار قدرت داشت.
تنها 65 دستگاه از این خودرو تولید شد.
نمونه جالب دیگر اما گونه کانورتیبل بود که تنها 123 دستگاه از آن ساخته شد.
علاوه بر این یک پیش نمونه استیشن کوپه (شوتینگ بریک) نیز توسط استون مارتین ساخته شد ،
باعث شد مالکان زیادی خواهان چنین خودرویی شوند؛
به همین خاطر استون مارتین 11 دستگاه دیگر نیز بر پایه نمونه های عادی مالکان ساخت.

V8 Vantage Zagato

خودروهاي اسپرت استون مارتينخودروهاي اسپرت استون مارتين

دهه 80 میلادی را باید دوران افول استون مارتین دانست.
در این سال ها، به لطف مشکلات اقتصادی و مدیریتی،
استون مارتین نتوانست محصولاتی جدید و مدرن عرضه کند ،
به نحوی تنها به بازیابی محصولات گذشته و ادامه تولیدشان بسنده کرد.
اما در اواخر این دهه که چندان امیدی به زنده ماندن برند استون مارتین نبود،
ناگهان زاگاتو دوباره به داد استون مارتین رسید و خودرویی را برای این برند طراحی کرد که،
معادلات بازی را به طور فزاینده ای دگرگون کرد.
در اواخر دهه 60 میلادی استون مارتین مدل DBS را معرفی کرد که ،
در دهه 70 با تغییراتی به مدل V8 بدل شد.

خودروهاي اسپرت استون مارتينخودروهاي اسپرت استون مارتين

در 2 دهه بعد، این مدل در حقیقت تنها محصولات کلاسیک استون مارتین بود و زاگاتو نیز بر پایه پلت فرم نمونه Vantage همین خودرو،
مدل V8 Zagato را ساخت.
در نمایشگاه ژنو 1986 طرح های اولیه این خودرو به نمایش درآمد و تعداد زیادی سفارش اولیه برای این مدل ثبت شد.
در نهایت بین سال های 1986 تا 1990،
89 دستگاه از انواع این خودرو ساخته شد که در این میان 37 دستگاه کانورتیبل بودند.
نمونه کانورتیبل ظاهری متفاوت و به نحوی،
عجیب تر از نمونه کوپه داشت و به چراغ های مخفی شونده و جلوپنجره ای جالب مجهز بود.
این مدل به لطف پیشرانه 430 اسب بخاری،
یکی از سریع ترین خودروهای خیابانی آن زمان بود.

Vantage V600 Le Mans

خودروهاي اسپرت استون مارتينخودروهاي اسپرت استون مارتين

موفقیت V8 Zagato در اواسط دهه 80 سبب شد تا جانی تازه در رگ های استون مارتین جریان یابد ،
این خودروساز جرت معرفی مدل جدیدی را پیدا کند.
براساس پلت فرم قدیمی مدل V8،
محصولی جدید یعنی Virage معرفی شد.
اما شاه بیت این سری، مدل Vantage با پیشرانه مجهز به سوپرشارژر 8 سیلندر،
5.3 لیتری بود که 550 اسب بخار قدرت تولید می کرد و در زمان خود،
قوی ترین خودرو خیابانی جهان محسوب می شد.

خودروهاي اسپرت استون مارتينخودروهاي اسپرت استون مارتين

در اواخر دوران تولید این مدل اما نمونه جدیدی با پسوندی 600 عرضه شد که قدرتی معادل 600 اسب بخار داشت.
تعداد بسیار محدودی از این خودرو تولید شد اما در این میان،
نمونه خاصی که به Le Mans مشهور است و برای بزرگداشت چهلمین سالگرد قهرمانی استون مارتین در مسابقات لمان عرضه شد،
سریع ترین و خاص ترین گونه است.
تنها 40 دستگاه از این خودرو 600 اسب بخاری که شتاب صفر تا صدی معادل 3.9 ثانیه داشت و می توانست به حداکثر سرعت 320 کیلومتر در سرعت برسد،
ساخته شد.
برخی المان های ظاهری همانند ورودی های کوچک هوا در کنار گلگیر جلو و جزییات داخل کابین نیز با الهام از مسابقه مذکور ساخته شده بودند.

DB7 Zagato

خودروهاي اسپرت استون مارتينخودروهاي اسپرت استون مارتين

فورد در ابتدای دهه 90 میلادی استون مارتین را خریداری کرد و تصمیم گرفت تا این برند اصیل را احیا کند.
نتیجه کار معرفی مدل DB7 با ظاهری کلاسیک و پلت فرمی شد که از جگوار XJ5 به استون مارتین ارث رسیده بود.
در سال 1999، نمونه سریع تری از DB7 با پسوند Vantage و مجهز به پیشرانه V12 (به جای 6 سیلندر خطی) روانه بازار شد.
اما شاید بتوان خاص ترین نمونه این منجی استون مارتین را مدل زاگاتو دانست که با الهام از مدل جاودانه DB4 GT Zagato توسط استودیو زاگاتو طراحی شد،
تنها 100 دستگاه از این ابرخودرو ساخته شد که همگی مجهز به پیشرانه 6 لیتری V12 با قدرت 426 اسب بخار بودند.

خودروهاي اسپرت استون مارتينخودروهاي اسپرت استون مارتين

موفقیت پیش بینی نشده این خودرو سبب شد تا استون مارتین و زاگاتو به فکر ساخت نمونه روباز Volante بیفتند.
این گونه با نام DBAR1 در سال 2003 معرفی شد و 100 دستگاه نیز از آن ساخته شد.
نکات جالب توجه در مورد این مدل اما عدم تغییر مشخصات فنی به لطف تلاش برای عدم افزایش وزن و نبود سقف پارچه ای و یا فلزی برای مواقع بارانی بود.

One- 77

خودروهاي اسپرت استون مارتين

آخرین محصول خاص استون مارتین، در نمایشگاه پاریس سال 2008 رونمایی شد.
این ابر استون مارتین با نام One-77، در تیراژ 77 دستگاهی به مشتریان خاص این برند عرضه شد و توانست همانند اسلاف خویش،
تاثیر قابل توجهی روی محصولات بعدی استون مارتین بگذارد.
بدنه آلومینیومی و شاسی فیبر کربنی در کنار پیشرانه 7.3 لیتری V12 این خودرو،
نویدبخش عملکرد فنی بی نظیری بود.

خودروهاي اسپرت استون مارتين

خودروهاي اسپرت استون مارتين

750 اسب بخار قدرت سبب شد تا این غول 1630 کیلوگرمی شتاب صفر تا صدی معادل 3.5 ثانیه و حداکثر سرعت 350 کیلومتر در ساعت داشته باشد.
طراحی جذاب و مشخصات فنی استثنایی این خودرو سبب شد ،
تا استون مارتین برنده جوایز طراحی متعددی شود و زبان طراحی جدیدی برای محصولات بعدی خود بیابد.
با این حال مشتریان بیشتری به دنبال خرید One-77 بودند و به همین دلیل،
استون مارتین 7 دستگاه دیگر از این خودرو با نام سری Q عرضه کرد که بیشتر به مشتریان ثروتمند ساکن در حاشیه خلیج فارس فروخته شدند.

[ad_2]

لینک منبع